คิดให้ดี ก่อนจะซื้อของจากคนจน

คิดให้ดี ก่อนจะซื้อของจากคนจน

สาวใหญ่คนหนึ่ง ไปซื้อไข่ในตลาด ถามราคาไข่จากพ่อค้าซึ่งเป็นชายชรา ว่าขายยังไง

ชายชราตอบว่า ฟองละ 5 บาท (ขายถูกจัง ต้องลองต่อราคาหน่อยเผื่อจะได้ถูกกว่าเดิม)

เธอจึงถามว่า 10 ฟอง 40 บาทได้ไหม (ต่อราคาจาก 50 บาท)

ชายชราบอก แล้วแต่คุณนายเถอะ อยากได้ราคานั้นก็ตามสะดวก ผมนั่งขายมาจะครึ่งวันแล้ว

ยังขายไม่ได้เลย คุณนายเป็นลูกค้าคนแรกของผมในวันนี้ นี่อาจเป็นการเริ่มต้นที่ดีก็ได้

เธอได้หิ้วไข่ 10 ฟอง กลับไปขึ้นรถอย่างภาคภูมิใจ และได้คุยโม้ให้คนขับรถฟัง

ว่าสามารถซื้อไข่ในราคาถูกกว่าปกติได้ หลังจากนั้นเธอคนนี้ก็ไปภัตตาคารแห่งหนึ่งกับกลุ่มเพื่อนๆ

สั่งอาหารมากินอย่างเพลิดเพลิน แต่ก็กินไม่หมด เหลือทิ้งมากมาย

เมื่ออิ่มแล้วก็เรียกทางร้านมาเช็คบิล ราคาทั้งหมด 1,400 บาท

เธอยื่นเงินไปให้ 1,500 แล้วบอกว่า ไม่ต้องทอนนะน้อง

เงินแค่นี้มันธรรมดามากสำหรับเจ้าของภัตตาคาร

แต่สำหรับพ่อค้าไข่ชรา มันอาจจะเป็นความเจ็บปวดก็ได้นะ

จุดสำคัญคือ ทำไมเราชอบอวด เวลาเราซื้อของจากพ่อค้าแม่ค้าในตลาดได้ถูกกว่าปกติ

เขาเป็นชาวบ้านที่ลำบากอยู่แล้ว ทำไมเราจึงต้องต่อรองราคา

และรู้สึกพึงพอใจ ตอนเราต่อราคาได้ถูกกว่าที่เขาขายปกติ

แล้วทำไมเรามักไม่เคยต่อรองราคาสินค้าราคาแพงๆ ที่วางขายในห้าง

หรือในร้านใหญ่ๆ ที่เขาบวกกำไรไว้เรียบร้อยหมดแล้ว แปลกไหมล่ะ?