ตอนยืมเงินแทบกราบเท้าขอร้องอ้อนวอน แต่พอถึงเวลาคืนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ตอนยืมเงินแทบกราบเท้าขอร้องอ้อนวอน แต่พอถึงเวลาคืนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

เตือนสติลูกหนี้ เป็นหนี้แต่ไม่ยอมคืน คนเราทำไมถึงไม่มีความละอายใจกันบ้าง ยืมเงินใครเขามา ไม่ว่าจะมากหรือน้อย

ก็ต้องเร่งรีบคืนเจ้าหนี้เขาไป ตอนยืมเงินเขา แทบกราบเท้าขอร้องอ้อนวอน แต่พอถึงเวลาคืน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

โปรดอย่าทำเป็นมั่วเปลี่ยนจาก “ขอยืม” เป็น “ขอลืม” ถึงจะอ้างว่ามีน้อยก็ต้องทยอยคืนเขา ไม่ต้องรอมีครบแล้วค่อยคืน

ถ้าคุณยังมีเงินกินอาหารหรูหรา มีเงินท่องเที่ยว หรือจับจ่ายใช้สอยอย่างฟุ่มเฟือยได้ คุณก็ย่อมมีศักยภาพในการใช้หนี้เขาได้

อย่าได้คิดแบบเห็นแก่ตัวเลย ว่าเงินแค่นี้เจ้าหนี้คงไม่เดือดร้อน คงไม่ต้องรีบใช้หรอก หากเราไม่ยอมคืนแล้ว

ก็เท่ากับว่าเราสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้แก่เขา และในความเป็นจริง เงินที่เขาให้คุณยืมนั้น อาจจะเป็นเงินเกือบทั้งหมดที่เขามีอยู่ก็เป็นได้

เขาอาจจะไม่ได้มีเงินเหลือเฟือแบบที่คุณคิด แต่ที่เขามีน้ำใจให้เรายืม เพราะเห็แก่ความเดือดร้อนของคุณที่ต้องการใช้เงินมากกว่าตัวเขาเอง

หรืออาจเป็นเพราะเขาทนการขอร้องอ้อนวอนของคุณไม่ไหว ลูกหนี้ทั้งหลายโปรดจำใส่ใจไว้ การสร้างความเดือนร้อนให้กับคนที่มีเมตตา

ให้เรายืมเงิน ตอนเราเดือนร้อน อย่างแสนสาหัสนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรจากการเนรคุณผู้มีพระคุณนั่นเอง ซึ่งผลกรรมนั้น

จะทำให้คุณทำอะไรก็ไม่มีความเจริญในชีวิต หาความก้าวหน้าในชีวิตไม่เจอ ชีวิตของคุณจะมีแต่ความตกต่ำ ผลกรรมจะทำหน้าที่ของมัน

แม้ว่าเจ้าหนี้ของคุณจะไม่ได้สาปแช่งก็ตาม บางตำราก็เขียนไว้ว่า ใครเบี้ยวหนี้ ชาติหน้าเกิดมาก็ต้องเป็นคน หรือสัตว์ให้เขาใช้งาน

ถ้าคุณติดหนี้เขาเป็นหมื่น คุณก็ต้องเป็นขี้ข้าเขาไปล้านชาติ มันคุ้มหรือไม่เล่า เพราะฉะนั้น ยืมเงินใครเขามา ก็รีบใช้ให้หมดนะคะ

เวรกรรมมันมีจริง บางทีไม่ต้องรอชาติหน้า ชาตินี้ก็ต้องชดใช้แล้ว เป็นกำลังใจให้เจ้าหนี้ทุกคนได้เงินคืนไวๆ นะคะเจ้าหนี้