สมัยนี้คนตรงๆ อยู่ยาก มีแต่คนสร้างภาพที่อยู่ได้สบาย

สมัยนี้คนตรงๆ อยู่ยาก มีแต่คนสร้างภาพที่อยู่ได้สบาย

คนทำงานเก่ง แต่นำเสนอไม่เก่ง นายจ้างจะมองว่า..ไม่เก่ง ส่วนคนทำงานไม่เก่ง แต่นำเสนอเก่ง นายจ้างจะมองว่า..เก่ง

คำกล่าวเหน็บแนมที่หลายคนคงยอมรับว่า เป็นความจริง “ในแวดวงการทำงาน คนส่วนใหญ่มักจะตัดสินคนจากภายนอก”

ถ้าพูดเก่ง นำเสนอตนเอง นำเสนองานเก่ง ก็มักจะได้รับการประเมินว่า เก่ง ทั้งๆ ที่ อาจจะทำงานไม่เก่ง ทำงานไม่เป็น

ขาดความรับผิดชอบ ขณะที่คนทำงานได้ดีกว่า มีความรับผิดชอบมากกว่า แต่กลับพูดไม่เป็น นำเสนอไม่เก่ง มักจะถูกประเมินว่า ไม่เก่ง

ดังนั้น จึงจำเป็นต้องรู้ทันคนเหล่านี้ เพื่อประเมินและบริหารจัดการอย่างเหมาะสม

ชะลอความประทับใจ “เปลือกสวย เนื้อในต้องสวยด้วย” คนหลงตัวเองอาจจะ “หลอก” ทั้งตัวเองและคนอื่นๆ ด้วย

คนเหล่านี้จะเก่งในการสร้างภาพลักษณ์แห่งความประทับใจให้กับคนรอบข้าง ภายนอกจะดูดี

แต่งตัวดี บุคลิกดี มนุษยสัมพันธ์ดี พูดจาฉะฉาน เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเอง ใช้คำพูดที่ดูดีน่าเชื่อถือ

ชอบแสดงทัศนะ เสนอแนะทางแก้ปัญหา แสดงตนช่วยเหลือ จัดการสิ่งต่างๆ ชอบให้การยืนยัน

หรือรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าทำได้ ทำให้เกิดความน่าเชื่อถือว่า จะทำได้จริง

คนจำนวนไม่น้อยจึงถูกหลอกด้วยภาพลักษณ์ และการแสดงออกภายนอก

ทำให้คิดไปว่า คนนั้นเก่ง ต้องทำงานได้อย่างแน่นอน หลายองค์กรเลือกคนที่จะมาเป็นหัวหน้า

เป็นผู้บังคับบัญชา จากภาพที่ปรากฎภายนอก และไว้วางใจให้บุคคลนั้นก้าวสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น

แต่เมื่อได้รับตำแหน่งสูง มีอำนาจ มีคนภายใต้การบังคับบัญชา ความหลงตัวเองจะแสดงตัวตนชัดเจนขึ้น

และหลังจากนั้นไม่นาน องค์กรจะพบว่า เลือกคนผิด มีแต่ราคาคุย แต่ไม่สามารถทำงานให้สำเร็จตามเป้าหมายได้

ดังนั้น ก่อนที่จะเลือกใครขึ้นทำหน้าที่บริหารจำเป็นต้องประเมินที่ “ผลลัพธ์” ของงานที่วัดได้เป็นรูปธรรม

ให้มั่นใจว่า “เลือกคนที่ถูกต้องเหมาะสม” แม้อาจนำเสนอไม่เก่ง แต่สามารถทำงานได้จริง

จัดการพวกหลงตัวเอง อย่าให้ขี่หลังเสือ จะเหลิงอำนาจ ผู้นำที่หลงตนเอง จะเชื่อมั่นในตัวเองอย่างเกินจริง

มองปัญหาต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้า เล็กน้อยกว่าความเป็นจริง และมักตัดสินใจทำสิ่งต่างๆ ตามใจตนเอง

โดยคิดว่าตัวเอง “ทำได้” “ตัดสินใจถูกต้อง” ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้วิเคราะห์สถานการณ์

หรือประเมินความเป็นไปได้อย่างแท้จริง แม้ว่าตนเองไม่มีความรู้ประสบการณ์ ทักษะความชำนาญในเรื่องนั้น

“ความเชื่อ” ว่าตนเองทำได้ มักเป็นเพียงความ “หลงเชื่อในตัวเอง” อย่างเลื่อนลอย

ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อเขาพยายามสร้างความเชื่อมั่นให้คนอื่นๆ เชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขา

ใช้อำนาจบังคับโน้มน้าวผู้อื่นให้ต้องเชื่อฟังและกระทำตาม ไม่ชอบฟังเสียงคำทักท้วง ไม่ขอคำแนะนำ

ดึงดันว่าตนเองคิดถูก และควรทำเช่นนั้น คนเหล่านี้มักมีคำพูดว่า “เชื่อผมทำแบบนี้แหละ ถูกต้องแล้ว พวกคุณแค่ทำตามที่สั่งก็พอ”

มั่นใจได้ว่า ไอเดียอันล้ำเลิศของผม ต้องเหนือกว่าคนอื่นๆ แน่นอน

ผมไม่เคยตัดสินใจพลาด ไม่ต้องมาแนะนำหรอก เอาตามนี้แหละ” ฯลฯ

ในที่สุด เมื่อความผิดพลาดเกิดขึ้น ย่อมทำให้งานภาพรวม และองค์กรไปสู่ความล้มเหลวในที่สุด

ดังนั้น ก่อนที่คนเหล่านี้จะพาทั้งองค์กรสู่หายนะ จำเป็นต้องหยุดการกระทำของเขาเสียก่อน

ด้วยการเข้าแทรกแซงการตัดสินใจ และใช้อำนาจบังคับบัญชาที่เหนือกว่าเข้าจัดการ

โดยควบคุมให้คนเหล่านี้มีอำนาจตัดสินใจในขอบเขตที่จำกัด เพื่อให้มั่นใจว่า จะไม่สามารถสร้างความเสียหายได้ในอนาคต

ความเชื่อมั่นในตัวเองเป็นสิ่งที่ดี การนำเสนอตนเองไม่ใช่สิ่งผิด หากการแสดงออกนั้นเป็น “ความจริง”

ไม่ได้เกิดจากการหลงตัวเอง จนหลอกทั้งตัวเอง และผู้อื่นได้อย่างแนบเนียน

ที่มา : k r i e n g s a k