อย่าเห็นค่าบางสิ่ง ในตอนที่สายเกินไป ลูกทุกคนควรได้อ่าน

อย่าเห็นค่าบางสิ่ง ในตอนที่สายเกินไป ลูกทุกคนควรได้อ่าน

นิทานเรื่อง เด็กน้อยกับต้นแอปเปิ้ล

นานมาแล้ว มีต้นแอปเปิ้ลสูงใหญ่อยู่หนึ่งต้น กับเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

เขาชอบเข้ามาอยู่ใกล้ๆ และวิ่งเล่นรอบๆ ต้นไม้นี้ทุกวัน

เขาปีนขึ้นไปบนยอดของต้นไม้ และก็กินผลแอปเปิ้ล

บางครั้ง ก็นอนหลับไปภายใต้ร่มเงาของต้นแอปเปิ้ล เขารักต้นไม้ และต้นไม้ก็รักเขา

เวลาผ่านไป เด็กน้อยโตขึ้น และเขาไม่มาวิ่งเล่นรอบๆ ต้นไม้ทุกวันอีกแล้ว

วันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมาหาต้นไม้ ด้วยหน้าตาเศร้าหมอง

ต้นไม้เห็นก็ดีใจ ถามขึ้นว่า “เธอมาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ”

เด็กน้อยในวันวาน ตอบกลับว่า “ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วนะ ฉันไม่อยากเล่นรอบๆ ต้นไม้อีกแล้ว”

“ฉันต้องการของเล่น ฉันอยากได้เงินไปซื้อของเล่น”

“ฉันไม่มีเงินจะให้ เก็บลูกแอปเปิ้ลของฉันไปขายสิ เพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่น” ต้นไม้ตอบ

เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เขาเก็บลูกแอปเปิ้ลไปจนหมด แล้วจากไปอย่างมีความสุข

หลังจากเขาเก็บแอปเปิ้ลไปหมดแล้ว เขาก็ไม่กลับมาหาต้นไม้อีกเลย ต้นไม้เศร้าใจมาก

จนวันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมา เขาดูโตขึ้น ต้นไม้รู้สึกตื่นเต้นมาก ที่เด็กชายกลับมาหา

“เธอมาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ” ต้นไม้ถาม

“ฉันไม่มีเวลามาเล่นหรอก ฉันมีครอบครัวแล้ว”

“ฉันต้องทำงานเพื่อครอบครัวของฉันเอง เราต้องการบ้าน ช่วยฉันได้ไหม”

“ฉันไม่มีบ้านจะให้ แต่ตัดกิ่งก้านของฉันไปสิ เอาไปสร้างบ้าน” ต้นไม้ตอบ

เด็กน้อยจึงตัดกิ่งก้านทั้งหมดของต้นไม้ไป และจากไปอย่างมีความสุข

เป็นอีกครั้ง ที่ต้นไม้ถูกทิ้งให้เดียวดาย และเศร้าสร้อย

วันหนึ่งในฤดูร้อน เด็กน้อยกลับมา ต้นไม้ดีใจมาก เหมือนเช่นทุกครั้ง

ต้นไม้ถามว่า “เธอมาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ”

เด็กชายตอบกลับไปว่า “เปล่า ฉันรู้สึกผิดหวังกับชีวิต และเริ่มแก่ขึ้น”

“ฉันอยากแล่นเรือไปพักผ่อนไกลๆ ให้เรือฉันได้ไหม”

“ใช้ลำต้นของฉันได้ เอาไปสร้างเรือ เพื่อเธอจะได้เล่นเรือไปอย่างมีความสุข” ต้นไม้ตอบ

เด็กน้อยจึงตัดลำต้นของต้นไม้ไปสร้างเรือ เขาล่องเรือไปแสนไกล โดยไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่

หลายปีผ่านไป ในที่สุดเด็กน้อยก็กลับมา คราวนี้เขาดูแก่ลงไปมาก

ต้นไม้ทักทายและพูดว่า “ฉันเสียใจ ฉันไม่เหลืออะไรจะให้เธออีกแล้ว”

“ฉันไม่มีผลแอปเปิ้ลให้เธอกิน และฉันไม่มีลำต้นให้เธอได้ปีนเล่น”

“ฉันไม่มีฟันจะกินแล้ว ฉันปีนไม่ไหว และฉันก็แก่แล้ว” เด็กน้อยตอบ

“สิ่งเดียวที่ฉันเหลือ มีเพียงรากที่กำลังจะ ต า ย” ต้นไม้พูดต่อ

“ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่อยากได้ที่พักพิง ฉันเหนื่อยมาหลายปีแล้ว” เด็กน้อยพูด

“รากของต้นไม้แก่ๆ จะเป็นที่พักพิงให้เธอได้ มาสิ นั่งลงข้างๆ ฉัน แล้วหลับให้สบาย”

เด็กน้อยนั่งลงข้างๆ อย่างผ่อนคลาย ส่วนต้นไม้ก็ดีใจ และยิ้มทั้งน้ำตา

นี่เป็นเรื่องสำหรับทุกๆ คน ต้นไม้ในเรื่องคือพ่อแม่ เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็กๆ เรารักที่จะเล่นกับพ่อกับแม่

เมื่อเราโตขึ้น เราทอดทิ้งพ่อและแม่ และกลับมาหาท่าน เมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่าง หรือเมื่อเรามีปัญหา

ไม่ว่าอย่างไร พ่อและแม่ของเราก็จะอยู่ และให้ทุกสิ่งอย่างที่ท่านทำได้ หวังเพียงเรามีความสุข

คุณอาจจะคิดว่า “เด็กน้อย” ในเรื่องโหดร้าย แต่นั่นคือความจริงที่สะท้อนให้เห็นว่า

พวกเราทำกับผู้มีพระคุณอย่างไร นี่ไม่ใช่นิทานหลอกเด็ก แต่เป็นนิทานที่ลูกทุกคนควรได้อ่าน

ตอบแทนความรักของพ่อแม่ ในวันที่ท่านยังอยู่ จะได้ไม่ต้องรู้สึกเสียดาย และเสียใจเมื่อท่านจากไป

ที่มา gangbeauty