เขียนไว้ได้ดีมากๆ “ที่ใดมีแม่..ที่นั่นแหละคือบ้าน”

เขียนไว้ได้ดีมากๆ “ที่ใดมีแม่..ที่นั่นแหละคือบ้าน”

ความรักของแม่ที่มีให้เรา ยิ่งใหญ่จนหาอะไรเปรียบได้ยาก

1. คอยลำบากอุ้มท้องหนักอยู่ถึง 9 เดือน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครสักคน จะยอมเสียสละจากสาวสวย

ให้กลายมาเป็นผู้หญิงท้องโต แถมยังต้องท้องลาย แต่แม่ของเราเสียสละได้ทุกอย่าง เพื่อให้ลูกได้เกิดมา

2. ตอนหัดเดิน ก็กลัวลูกจะหกล้ม คอยปกป้องดูแลทุกอย่างตลอด เป็นห่วงทุกวินาที

เมื่อเริ่มพูดได้ รู้จักเรียก “พ่อ” และ “แม่” ได้ยินแค่นี้ คนเป็นพ่อแม่ก็สุขใจอย่างบอกไม่ถูก

3. ตอนที่ลูกยังเล็ก ก็ส่งเสียเลี้ยงดูให้เล่าเรียนสูงๆ ให้มีชีวิตที่ดีกว่าพ่อแม่

หวังให้ลูกมีงานดีๆ ทำ ไม่ต้องมาลำบากเหมือนพ่อแม่ เหนื่อยแค่ไหนก็ทนได้ เพื่ออนาคตของลูก

4. ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ข้าวของเครื่องใช้ ก็หามาให้ไม่เคยขาด

ไม่ให้น้อยหน้าใครๆ ทุกครั้งที่พ่อตีสั่งสอน ในใจของแม่ก็รู้สึกเจ็บแทนลูก พลางน้ำตาไหลไปด้วย

5. ความจริงใจของพ่อแม่ เป็นสิ่งที่หาได้ยากจากคนอื่น ไม่ว่าจะเหนื่อยยากลำบากแค่ไหน ก็ยอมได้หมดเพื่อลูก

คอยตื่นแต่เช้า กินนอนทีหลัง ดูลูกได้กินอิ่มนอนหลับเสียก่อน ทำงานหาเงินมาเลี้ยงดูลูกให้เติบใหญ่

6. เวลาป่วยก็สงสารลูก จนอยากจะเป็นแทน แม่อยากให้ลูกมีร่างกายที่แข็งแรง ไม่ต้องทุกข์ทรมาน

กับการเจ็บป่วย คอยเฝ้าดูแล พาไปรักษา แม้กระทั่งขอพรกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ลูกหายดี แม่ก็ทำทุกอย่าง

7. เมื่อถึงเวลาที่ลูกต้องออกจากบ้าน พ่อแม่ก็ภาวนาขอให้ลูกเดินทางปลอดภัย

เวลาที่ลูกต้องไปอยู่ไกลบ้าน ก็คอยถามไถ่ลูกตลอดเวลา ต่างคิดไปว่าลูกจะอยู่ได้ไหม

จะกินอิ่มดีไหม เวลาไม่ได้ข่าวจากลูกนานๆ ก็คอยแต่เป็นกังวลจนนอนไม่หลับ

8. แม้ว่าลูกจะโตขึ้น มีครอบครัว หรือไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็ตาม

ลูกยังคงเป็นเด็กน้อย ในสายตาของคนเป็นพ่อแม่เสมอ คอยเป็นห่วงเป็นใยมาโดยตลอด

9. พอถึงเวลาที่พ่อแม่อายุมากขึ้น เจ็บไข้ง่ายขึ้น พ่อแม่ไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย

ขอเพียงให้ลูกใช้ชีวิตต่อไปเองได้ แค่นี้พ่อแม่ก็สบายใจแล้ว ส่วนพ่อกับแม่นั้นเหนื่อยมามาก

อยากจะพักผ่อนเต็มที วันเวลาที่เหลือต่อจากนี้ ใช้มันให้คุ้มค่า และอยู่อย่างมีความสุข..นะลูก

ในวัยที่ผ่านอะไรมามากมาย ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากขึ้น เราจะเข้าใจดีกับคำว่า “บ้านไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นผู้คน”

เราจะอยู่ที่ใดก็ได้ ขอแค่มีคนที่เรารู้สึกว่าอยู่ด้วยแล้วอบอุ่น สบายใจ ไม่ว่าที่ไหนก็เป็นบ้านได้ทั้งนั้น

ตอนท่านยังมีชีวิตอยู่ จงดูแลท่านให้ดีที่สุด ถนอมวาสนาของตัวเองไว้ ในตอนที่ยังมีโอกาสได้ดูแล

เพราะเมื่อท่านจากไป ต่อให้อยากจะดูแลแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำได้..อีกแล้ว