เขียนใบลาออก จากความทุกข์ เจียดเวลาอ่านสักนิด แล้วจะเข้าใจ

เขียนใบลาออก จากความทุกข์ เจียดเวลาอ่านสักนิด แล้วจะเข้าใจ

ไม่สำคัญว่ามีทรัพย์มากหรือน้อย แต่สิ่งสำคัญ คือต้องใช้ให้น้อยต่างหาก ชีวิตจึงจะมีเหลือมากกว่าขาด

คนจนยิ่งจน เพราะพยายามทำตัวรวย คนรวยยิ่งรวย เพราะทำตัวติดดิน

ยินดีในสิ่งที่ตนได้ พอใจในสิ่งที่ตนมี เป็นคนโชคดีที่สุดในโลก

ไม่ยินดีในสิ่งที่ตนได้ ไม่พอใจในสิ่งที่ตนมี เป็นคนอาภัพอับโชคที่สุดในโลก

คนที่มีความสุข มิใช่คนที่มีมากที่สุด แต่เป็นคนที่ต้องการน้อยที่สุด

ยิ่งมีความต้องการน้อยลง สมบัติที่มีอยู่เดิม ก็ดูเหมือนมีมากขึ้น

พออายุเริ่มมากขึ้นถึงค่อยเข้าใจว่า…

ใส่นาฬิการาคาสามร้อย หรือสามล้าน ก็มีเวลาวันละ 24 ชั่วโมงเท่ากัน

หิ้วกระเป๋าสามร้อย หรือสามแสน ก็ใส่เงินได้เหมือนกัน

เครื่องดื่มขวดละสามร้อย หรือสามพัน เวลาเมาก็อาเจียนเหมือนกัน

อยู่บ้านสามสิบตารางวา หรือสามสิบไร่ เวลาโดดเดี่ยวก็เหงาเหมือนกัน

วันหนึ่งคุณจะเข้าใจว่า ความสุขอยู่ที่ใจ ไม่ใช่อยู่ที่มูลค่าข้าวของรอบตัวเรา

สาเหตุที่หลายๆ คน ยังไม่มีความสุขในสิ่งที่ตนมี เพราะคนเรายังแยกแยะไม่ออกว่า

สิ่งไหนคือความสุข สิ่งไหนคือความสะดวกสะบาย จึงมักเอามันมาปนกัน และคิดว่ามันคือสิ่งเดียวกัน

แต่ถ้าวันหนึ่งคุณอายุมากขึ้น และผ่านโลกมามากพอ คุณจะแยกแยะออกว่า

สิ่งไหนคือความสะดวกสะบาย และสิ่งไหนคือความสุข

คุณจะวางตัววางใจ ไว้ถูกที่ถูกตำแหน่ง รู้ว่าควรทำอย่างไรให้ชีวิตมีความสุข

ตอนเด็กเรามักเข้าใจว่า คนที่เรียนเก่งๆ สอบได้คะแนนสูง สอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ จบด็อกเตอร์หลายๆ ใบ “คือคนมีความสุข”

พอโตขึ้นมาหน่อยเรามักเข้าใจว่า คนที่ได้ทำงานดีๆ เงินเดือนสูงๆ มีชื่อเสียง เป็นที่รู้จักของคนไปทั่ว

มีแต่คนเคารพนับถือ ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนยกมือไหว้ “คือคนมีความสุข”

มาวันนี้เพิ่งเข้าใจว่า เราคิดผิดมาตลอด คนที่มีความสุขที่สุด คือคนที่ได้ตื่นขึ้นมา ทำในสิ่งที่ชอบทุกๆ วัน

ไม่ต้องมีรายได้มากมาย แต่เพียงพอสำหรับรายจ่าย และเพียงพอต่อการใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไป

ถึงเวลากินก็ได้กิน ถึงเวลานอนก็ได้นอน มีเวลาว่างก็ไปเที่ยว มีเวลาออกกำลังกาย มีเวลาให้ครอบครัว

มีเวลาให้กับคนรัก มีเวลาให้กับเพื่อนๆ กับส่วนรวม ที่สำคัญคือ มีสุขภาพร่างกายปกติ ไม่มีโรคประจำตัว

มีเวลาให้กับตนเอง ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการ แบบไร้ความกังวล นั่นแหละ “คือคนที่มีความสุขอย่างแท้จริง”

ขอบคุณแหล่งที่มา : ส่งยิ้ม